15.9.16

Βits of Summer in Pictures

Πηγαινοφέρνω τα πιτσιρίκια σε σχολεία και δραστηριότητες και το μυαλό μου ακόμη είναι σε καλοκαιρινές διακοπές. Όχι δεν είμαστε σε χαοτική άρνηση των νέων εντατικών συνθηκών. Τα τακτοποιήσαμε όλα (προγράμματα/ δραστηριότητες/κτλ) και ευτυχώς δουλεύουν από τώρα σαν ελβετικό ρολόι. Είναι κάτι μικρά πραγματάκια όμως σαν αυτή τη τσάντα με τα μαγιώ που βρίσκεται ακόμη εκεί πίσω από την πόρτα και πεισματικά αρνούμαι να μαζέψω. Είναι και που ακόμη πιο πεισματικά αρνούμαι να εγκαταλείψω την φούσκα ηρεμίας και ανάλαφρης διάθεσης στην οποία βολευτήκαμε τους προηγούμενους τρεις μήνες και μέχρι τώρα μου φτιάχνει τη διάθεση ακόμη και πιο στα δύσκολα πρωινά ξυπνήματα.
 
Αυτό ήταν το καλοκαίρι που τα παιδιά μεγάλωσαν αρκετά ώστε το σπίτι μας να μοιάζει περισσότερο με παιδική κατασκήνωση, παρά με κέντρο φροντίδας βρεφών. Ήταν αυτό το καλοκαίρι που αφιερώθηκε στην επανασύνδεση με όσους φίλους -νέους ή παλιούς- είχαμε χάσει ή δεν είχαμε προλάβει να απολαύσουμε αρκετά.
Ήταν ένα από τα πιο τρυφερά και γλυκά καλοκαίρια όλων των ετών μας.
Παρακάτω λίγες από τις εικόνες που τριγυρνούν ακόμη στο μυαλό μου.

Η αυλή μας γεμάτη με φίλους
Παιδάκια, παπούδες, θείοι, φίλοι από την μπλογκόσφαιρα... το τραπέζι κάτω από τον πλάτανο ήταν πάντα στρωμένο και ετοιμοπόλεμο, όπως και οι νέες δοκιμές γεύσεων στην κουζίνα.


Μέρες περιπάτων και περιπλανήσεων
Ξέρετε ήδη πόσο λατρεύουμε οικογενειακώς την εξερεύνηση νέων προορισμών και τους μεγάλους περιπάτους στη φύση.
Αν θέλετε να διαβάσετε μια εξαιρετική περιγραφή για τα οφέλη των περιπάτων (trekking) σε όλη την οικογένεια, αλλά και συμβουλές για τη σωστή προετοιμασία τους μπορείτε να βρείτε ΕΔΩ ένα άρθρο από την Έλενα που με εκφράζει απόλυτα.


Βραδιές πανσελήνου που έγιναν γιορτή
Σας έχω ήδη γράψει για την υπέροχη βραδιά με κοριτσοπαρέα και καλό φαγάκι κάτω από την ακρόπολη, μα και η πανσέληνος του Αυγούστου -που μας βρήκε στην Εύβοια- έγινε αφορμή για γιορτή, με φωτιά στην παραλία και πολλή πιτσιρικαρία.


Τεράστιες ποσότητες παγωτού
Εκτός από αυτή την άκρως υγιεινή συνταγή σοκολατένιας μους που την κάναμε ατομικά παγωτάκια, βρήκαμε επιτέλους μια συνταγή παγωτού που μας ταίριαξε τέλεια από την ιστοσελίδα της Mamangelic και δεν σταματήσαμε να την φτιάχνουμε αυτό το καλοκαίρι.


Αλμύρα, θάλασσα & ανάσες φρεσκάδας
Φέτος έμαθαν μπάνιο 2 από τα 4 πιτσιρίκια μας. Είχαμε χαρές και πανηγύρια.
Επίσης, όσους φίλους δεν φιλοξενήσαμε κάτω από τον πλάτανο, τους φέραμε στην παραλία μας για πρωινό/ μεσημεριανό/ βραδινό πικ-νικ από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Πόσες κουβέντες και μοίρασμα ονείρων για το χειμώνα που ξεκινάει.
Ακόμη ακούω τον ήχο του κύματος στα αυτιά μου και αναπολώ τις καμπύλες από αυτές τις μπούκλες που σίγουρα θα γίνουν κάδρο σε κάποιον τοίχο, για να τις κοιτάζω με κρύα και βροχές και να μου φτιάχνουν τη διάθεση.



7.9.16

Last precious summery nights

Καλή χρονιά!
Επιστρέψατε; Αν έχετε μπει σε διάθεση φθινοπώρου και προγράμματος, σας προειδοποιώ ότι αυτή η ανάρτηση δεν είναι για εσάς. 
Αν όμως θέλετε να  παρατείνετε λίγο ακόμη την καλοκαιρινή ανεμελιά και ψάχνετε για ξεχωριστές ιδέες ώστε να απολαύσετε τα τελευταία γλυκά βραδάκια έξω, τότε ελάτε μαζί μου.
Μέσα στο καλοκαίρι που πέρασε είχα την ευκαιρία για μια πολύ ξεχωριστή εμπειρία που κρατώ φυλαγμένη ως ένα από τα πιο όμορφα στιγμιότυπα του καλοκαιριού που πέρασε:
Βραδιά πανσέληνου με θέα την ακρόπολη και κους-κους με κοριτσοπαρέα.


Ήταν μια από αυτές τις εμπειρίες που από μόνη της συναρπάζει και θυμίζει εποχές φοιτητικής τρέλας, πόσο μάλλον που φιλοξενήθηκε σε ένα μέρος απλά τέλειο για τη βραδιά μας, το Point A.
Είναι τόσο σημαντικό πια στην ηλικία μας το μέρος που επιλέγουμε για να συναντάμε τους ανθρώπους που αγαπάμε, μιας και ο ελεύθερος χρόνος είναι για όλους λιγοστός, που δεν υπάρχει περιθώριο να σπαταλάται σε κάτι λιγότερο από εμπειρίες που εμπνέουν και γεμίζουν την ψυχή. Βρήκαμε λοιπόν ένα εξαιρετικό σημείο της πόλης που μπορεί κανείς -όσο ο καιρός ακόμη το επιτρέπει- να φάει ή να πιει ένα ποτό, με θέα την Ακρόπολη από τη μια και το ολόφωτο μουσείο της Ακρόπολης από την άλλη. Σας το συστήνω ανεπιφύλαχτα διότι είναι σωστό έργο τέχνης:


Οι γευστικές εμπειρίες στο Point A ήταν εξίσου ξεχωριστές και εκλεκτικές. Μπορείτε να τις δείτε στο μενού που βρίσκεται εδώ. Προσωπικά με ξετρέλαναν οι λουκουμάδες με μανούρι, μέλι και σουσάμι -κάτι που δοκίμασα για πρώτη φορά- όπως και το μη-αλκοολούχο κοκτέηλ Summer in Ancient Greece με λεμόνι, πορτοκάλι, μέντα και σιρόπι καρπουζιού. Είναι μια καλή ευκαιρία για υγιεινό ποτό το βράδυ σε περίπτωση που τα αλκοολούχα κοκτέηλ σας ζαλίζουν και αφυδατώνουν όπως και εμένα.


Είχαμε την ευκαιρία με την παρέα να κάνουμε όνειρα και σχέδια για τη χρονιά που έρχεται και πραγματικά δεν ξέρω να υπάρχει κάτι πιο πολύτιμο από αυτό: 
Τα όνειρα που μεταφράζονται σε αδρά σχέδια δράσης. 
Μένει να δούμε πώς θα εξελιχθούν στην πραγματικότητα βέβαια, η οποία πάντα ξαφνιάζει με τις τροπές που παίρνει :)

Το καλοκαίρι που πέρασε πάντως ήταν για εμάς εδώ στο Bliss ό,τι ακριβώς επιθυμούσαμε: μια ευκαιρία για χρόνο με φίλους παλιούς που αποθυμήσαμε το χειμώνα που πέρασε, αλλά και φίλους νέους που δεν είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα μέχρι τώρα.
Ετοιμάζω μια ακόμη καλοκαιρινή ανάρτηση με εικόνες από τις μέρες μας, αψηφώντας τις βροχούλες και τα σχολεία που ανοίγουν σύντομα.
Εσείς καταφέρατε να μπείτε σε πρόγραμμα ή αναπολείτε ακόμη το καλοκαιράκι όπως εγώ;

Disclaimer: Άρθρα-προτάσεις σαν αυτό, υποστηρίζονται από συνεργασία με εταιρείες των οποίων προϊόντα ή υπηρεσίες χρησιμοποιώ, αγαπώ και προτείνω έτσι και αλλιώς. Με τον τρόπο αυτό επισφραγίζεται η εμπιστοσύνη μου στις εταιρείες αυτές, αλλά και υποστηρίζεται ευγενικά η καλή πορεία αυτού του blog.




2.8.16

Let's go Somewhere...

Υπάρχει ένα καλά φυλαγμένο μυστικό της Αθηναϊκής Ριβιέρα που έμαθα πρόσφατα και θέλω να μοιραστώ μαζί σας.
Αν είσαστε εξοικιωμένοι με την περιοχή αυτή της Αττικής, θα γνωρίζετε καλά ότι πρόκειται πλέον για ένα από τα πιο πολυσύχναστα μέρη της. Τα σαββατοκύριακα η κίνηση ξεκινά από πολύ νωρίς το πρωί με την κάθοδο των μυρίων λουόμενων για τα καλοκαιρινά μπανάκια και συνεχίζεται μέχρι αργά το βράδυ στις πανέμορφες καφετέριες και τα εστιατόρια της περιοχής όπου δύσκολα βρίσκει πια κανείς τραπέζι. Τα δε βράδια της Κυριακής η επιστροφή από την περιοχή προς στο κέντρο είναι ένας εφιάλτης καθώς σημαίνει πάντα, πολλές ώρες κόλλημα στην κίνηση.
Για όλους αυτούς τους λόγους και παρότι η περιοχή αυτή παλιότερα ήταν γειτονιά μας, αφού εκεί πηγαίναμε για τα πρώτα μπάνια με τις εφηβικές παρέες, εκεί κάναμε τα πρώτα ραντεβουδάκια με τον άντρα μου και γενικά είναι μια περιοχή από όπου έχω τις καλύτερες αναμνήσεις, παρόλα αυτά τα τελευταία χρόνια την αποφεύγουμε ακριβώς λόγω αυτής της βαβούρας.

Πρόσφατα όμως, βρεθήκαμε για φαγητό με την παρέα των travel bloggers σε ένα μέρος που γνώρισα για πρώτη φορά και αγάπησα:
το μπιστρό Lutetia του ξενοδοχείου Somewhere.



Αρχικά η ονομασία και μόνο μου φάνηκε μυστηριώδης και ενδιαφέρουσα, αλλά και στην συνέχεια, όταν φτάσαμε επιβεβαίωσα ότι είναι το μέρος που άνετα θα κατέτασσα ανάμεσα στα αγαπημένα μου. Πρώτα από όλα για τη θέα. Ένα κομμάτι της Βουλιαγμένης απλώνεται μπροστά στα μάτια μας καθώς ανεβαίνουμε προς στα δωμάτια. Έπειτα, η αλυσίδα των συγκεκριμένων ξενοδοχείων έχει προέλευση από τη Σαουδική Αραβία κάτι που δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο, μιας και το γεύμα μας προχώρησε υπό τη συνοδία ανατολίτικων ακουσμάτων -my bliss.

Το επόμενο στοιχείο που λάτρεψα ήταν ότι όλοι οι χώροι του ξενοδοχείου έδιναν την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε σπίτι. Αντί για τα γνωστά απρόσωπα lounges, βρήκα γωνίτσες με περιοδικά και βιβλία τέχνης, όπως και πιάτα με μίνι κεκάκια διαθέσιμα για τρατάρισμα. Χωρίς να έχει το γνωστό ανατολίτικο ντεκόρ, ο χώρος έχει σίγουρα το feeling της ανατολίτικης φιλοξενίας.

 

Και φυσικά το πιο σημαντικό όλων και ο λόγος που ήρθαμε: το φαγητό.
Το μενού είναι επιμελημένο από τον σεφ κ.Πεσκιά και το τελικό αποτέλεσμα μας μάγεψε.
Ξεκινήσαμε με κοκτέηλ και καναπέ, δοκιμάσαμε σχεδόν από όλα τα πιάτα -σαν τυπική παρέα bloggers- και στο τέλος κλείσαμε με μια μπουκιά από κάθε γλυκό του καταλόγου.
Το μόνο που με μελαγχόλησε φεύγοντας, και καθώς όλη η εμπειρία ήταν τόσο ρομαντική, ήταν ότι μου έλειψε πολύ ο καλός μου, παρότι απόλαυσα κάθε λεπτό με την κοριτσοπαρέα.
Αλλά από την άλλη είναι το σταθερό πρόβλημα που έχω πια κάθε φορά που βγαίνω έξω χωρίς εκείνον και ο λόγος που αποφεύγω να το κάνω τόσο συχνά.
Εσάς σας λείπει απίστευτα το άλλο σας μισό όταν βγαίνετε μόνο με φίλους;


Disclaimer: Άρθρα-προτάσεις σαν αυτό, υποστηρίζονται από συνεργασία με εταιρείες των οποίων προϊόντα ή υπηρεσίες χρησιμοποιώ, αγαπώ και προτείνω έτσι και αλλιώς. Με τον τρόπο αυτό επισφραγίζεται η εμπιστοσύνη μου στις εταιρείες αυτές, αλλά και υποστηρίζεται ευγενικά η καλή πορεία αυτού του blog. 






1.8.16

We have a winner!

Καλημέρα και καλό μήνα!

Έχουμε νικήτρια για το διαγωνισμό της Das Home:
Είναι η Αλεξάνδρα Σαρ
Συγχαρητήρια Αλεξάνδρα, έχεις ήδη μήνυμα στο inbox σου για τις λεπτομέρειες.

Στο τελευταίο ταξίδι μας τα παιδιά ζήτησαν να βγάλουν φωτογραφίες στο καράβι.
Ήταν μια από αυτές τις στιγμές που ενώ εξωτερικά δεν έχουν τίποτε το εντυπωσιακό, παρόλα αυτά σε μεταφέρουν σε ένα μέρος απέραντης χαράς & γαλήνης, εκεί που όλα είναι στη θέση τους. Τους έδωσα την κάμερα λοιπόν και να το αποτέλεσμα μετά από λίγο ίσιωμα του κάδρου:


Κατά κάποιο τρόπο νιώθω ότι αποτύπωσαν ακριβώς το συναίσθημα και το mood της στιγμής με όλο αυτό το γαλάζιο - το χρώμα της ηρεμίας- που ελάχιστα χρυσαφίζει κάνοντας πολύτιμο σα χρυσό αυτό το που νιώσαμε τη στιγμή αυτή.

Εσείς τί φωτογραφίες τραβάτε τώρα που είσαστε στις διακοπές σας; 
Εκείνες που αποτυπώνουν αυτό που βλέπει το μάτι ή εκείνες που αποτυπώνουν αυτό που νιώθετε; Έχετε βρει διαφορά στην τεχνική σας κάθε στιγμή;


21.7.16

Inside my beach bag & a Giveaway

Η τσάντα θαλάσσης μιας 6μελούς οικογένειας.
Ωωω, θα μπορούσα να φτιάξω πολλά ανέκδοτα με το θέμα αυτό.
--Πόσες τσάντες χρειάζεται μια 6μελής οικογένεια για να κατέβει στην παράλία; Καμία, μέχρι να τις ετοιμάσει έχει φτάσει ο χειμώνας--
--Άμα δεν έχεις προσπαθήσει να χωρέσεις τα απαραίτητα θαλάσσης μιας πολύτεκνης οικογένειας σε τσάντα, δεν ξέρεις τί πάει να πει απόγνωση--
Παλεύω πολλά χρόνια να γίνω μίνιμαλ και σε αυτό το θέμα μεταξύ άλλων, αλλά με 4 παιδιά, κουβαδάκια, μικρογεύματα, μπρατσάκια και τα συναφή, μοιάζει αδύνατο.
Ακόμη και όταν απαγόρευα με διάταγμα (πράγμα που δοκίμασα δεν σας κρύβω) τα κουβαδο-παιχνιδάκια ως πιο ογκώδη, το πρόβλημα παρέμενε: οι πετσέτες!!!
Όσο πιο μεγάλες και αφράτες ώστε να μην κρυώνουν τα τζιγιέρια, τόσο πιο πολλές και ογκώδεις τσάντες έπρεπε να κουβαλάω. Και μην φανταστείτε ότι έπαιρνα μαζί πετσέτες για όλους. Μόνο για τα 4 πιτσιρίκια.
 Φέτος επιτέλους βρήκα μια λύση που με έχει σώσει και θέλω να μοιραστώ μαζί σας.
Λέγεται πετσέτα-παρεό και είναι ο λόγος που φέτος πηγαίνω στην παραλία με μόνο μία τσάντα, ανάλαφρα και ωραία.


8.7.16

Horse Riding in Hydra

Αν υπάρχει ένα πράγμα που με ενόχλησε στην Ύδρα -για να τα λέμε όλα- είναι το εξής:
Με το που πατάς το πόδι σου στο νησί, σου την πέφτουν οι άνθρωποι-με-τα-γαϊδουράκια.
"Έλα να σε πάω στο ξενοδοχείο σου"
(σε όλες τις γλώσσες, μέχρι να βρουν την καταγωγή σου)
"Ελάτε παιδάκια να κάνετε βόλτα με το γαϊδουράκι" 
(direct marketing στα παιδιά μου ---> ο πιο γρήγορος τρόπος να γίνεις εχθρός μου)
Όσο κι αν ξέρω ότι είναι πολύτιμη η υπηρεσία των ανθρώπων αυτών σε ένα μέρος όπου όλα, από τις οικοδομικές εργασίες ως την προμήθεια των καταστημάτων γίνεται με τα γαϊδουράκια, απλά εύχομαι ο δήμος να θέσει κάποιο πλαίσιο ώστε να μην καταλήγει η χρήσιμη υπηρεσία τους σε ενόχληση.

Συνήθως σε ακολουθούν κάμποσο μιλώντας ακατάπαυστα, μέχρι να δείξεις σιδερένιο προσωπείο για αρκετή ώρα και να καταλάβουν ότι δεν ενδιαφέρεσαι.
Οι επιπλοκές αρχίζουν όταν τα παιδιά τσιμπήσουν στο μάρκετινγκ και πάρουν το ικετευτικό ύφος προς τους γονείς. Τότε οι άνθρωποι-με-τα-γαϊδουράκια θεωρούν ότι έχουν ένα σύμμαχο στην πλύση εγκεφάλου και επιμένουν χειρότερα.
Όπως φαντάζεστε εμείς είχαμε επιπλοκές. Κάθε. Μία. Μέρα. Που. Είμασταν. Στο. Νησί!

Βλέπετε, επειδή το περιμέναμε ότι θα λαχταρούσαν μια βόλτα με τον παραδοσιακό τρόπο στο νησί, είχαμε κάνει την έρευνά μας και τους είχαμε ετοιμάσει -κατά την οικογενειακή μας παράδοση- μια έκπληξη πολύ καλύτερη από τη βόλτα του ενός τετάρτου:
Ανάβαση με άλογα στον λόφο ακριβώς πάνω από το λιμάνι!

1.7.16

Επιστροφή στο Club Agia Anna

Φέτος βρεθήκαμε για άλλη μια φορά στο Club Agia Anna.
Όσο κι αν η εξερεύνηση νέων προορισμών μας σαγηνεύει πολύ περισσότερο κι εμένα και τον Τάσο, η κατασκήνωση αυτή της βόρειας Εύβοιας έχει κάποια πλεονεκτήματα ακαταμάχητα, που μας έκαναν φέτος να επιστρέψουμε σε αυτή για δεύτερη φορά.
  Μπορείτε να διαβάσετε πώς λειτουργεί η κατασκήνωση της Αγίας Άννας εδώ, στην ανάρτηση από την πρώτη μας επίσκεψη.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...